بیوشیمی فوتوایجینگ و نقش آنتیاکسیدانها در حفاظت نوری
بهرهگیری از کرم ضد آفتاب در کنار ترکیبات آنتیاکسیدانی، موثرترین استراتژی برای مقابله با استرس اکسیداتیو ناشی از نور خورشید است. زمانی که پوست در معرض تابش قرار میگیرد، گونههای فعال اکسیژن (ROS) تولید میشوند که به غشای سلولی و میتوکندریها آسیب میرسانند. این فرآیند منجر به فعالسازی آنزیمهای متالوپروتئیناز ماتریکس (MMPs) میشود که وظیفه تخریب کلاژن را بر عهده دارند. فوتوایجینگ برخلاف پیری کرونولوژیک (ژنتیکی)، کاملاً تحت تاثیر عوامل محیطی بوده و با ضخیم شدن لایه شاخی و ایجاد لکهای پیگمانته همراه است.
در سطح مولکولی، حفاظت نوری تنها به مسدود کردن فوتونها محدود نمیشود. ترکیبات ثانویه در محصولات مراقبتی با تقویت سیستم دفاعی درونزای پوست، به ترمیم آسیبهای میکروسکوپی کمک میکنند. استفاده مداوم از کرم ضد آفتاب با فاکتور محافظتی مناسب، از تجمع غیرطبیعی ملانین که به صورت "لکهای خورشیدی" نمایان میشود، جلوگیری مینماید. این فرآیند با پایدارسازی ملانوسیتها، از بروز پاسخهای التهابی مزمن جلوگیری کرده و شفافیت و یکدستی بافت اپیدرمال را در بلندمدت تضمین میکند.
بیوشیمی فوتوایجينگ و نقش آنتیاکسیدانها در حفاظت نوری